http://hezaroyek.blogfa.com

و خبر خوب اینکه�نسیمای هفت منتشر شد. از روزنامه فروشی های قم بخواهیدش.

�

�

از روزنامه فروشی ها بخریدش و بخوانیدش.

http://maniman.org/?p=273�� برنامه ی مایاکوفسکی

با تشکر از دوستانی که هنوز گاها ای

———————-

نجا سر می زنند که بدانند وبلاگی خبری از من هست یا نه.

با دوستان سایت مانی مان صحبت و قراری گذاشته ام هر هفته به شکل صوتی در این سایت به معرفی کتاب می پردازام . اگر سر بزنید گوش کنید و نظر بگذارید و پیشنهاد و انتقاد کنید ممنون می شوم.

http://maniman.org/?cat=95

همین ها.

زندگی همین طوری ها است.

خداحافظ.

آدرس جدیدم را براتون می زارم. هر وقت یک جا ساکن شدم. به هم سر بزنید. نامه بنویسید. س.م.س بذارید.

خدانگهدار.

http://kalagheqom.blogfa.com/post-81.aspx

——

روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ی هفته ی پیش روزهای پرحادثه ای در دانشگاه قم بود. حضور معاون وزیر در روز چهارشنبه و خود وزیر در روز پنج شنبه در دانشگاه به دانشجویان فرصت داد تا مشکلات دانشگاه را به شکل صریح و واضح به گوش وزارتخانه ی مربوط برسانند.

با وجود اهمیت موضوع من به جز وبلاگ سیزده آذر ندیده ام که در وبلاگ دیگری این موضوع منعکس شود و این نگران کننده است.

—

گزارش های وبلاگ ۱۳ اذر راجع به به روز ۵ شنبه را �بخوانید:

http://www.13azar.blogfa.com/post-148.aspx

http://www.13azar.blogfa.com/post-147.aspx

—–

شاید آنقدر که اطلاع رسانی درست و دقیق به تقویت و اتحاد روحیه ی انتقادی دانشجویی کمک می کند هیچ وسیله ی دیگری نتواند این وظیفه را انجام دهد. معاونین وزیر برای بهبود شرایط قول هایی داده اند و اگر این وعده های از سوی دانشجویان پیگیری نشود ممکن است همه ی تلاش هایی که به نوعی نزدیک به نتیجه شده اند به هدر رود.

�

—-

در جلسه ی سخنرانی آقای علی لاریجانی در دانشگاه قم بوی آتش می آمد.

در کلاغ بخوانید: http://kalagheqom.blogfa.com/post-77.aspx�متاسفانه کلاغ به مطالب لینک مستقیم نمی دهد و باید کمی در صفحه بالا� پایین شوید تا این مطلب را پیدا کنید.

یک مطلب�با عنوان از جلسه ی سخنرانی آقای علی لاریجانی بوی آتش می آید. نوشته ام که�طی یکی دو روز آینده انشاالله �می خوانیدش.

—-

اگر به خانه ی داستان سرو می آیید وبلاگ خانه دوباره فعال شده است. بسیار بهتر از قبل. خواندنش را از دست ندهید. http://sarvstory.blogfa.com/

—

من دیونه ی این مصاحبه های کلاغم. خدایی اش خیلی رو می خواد آدم زنگ بزنه به سعیدیان(حراست داشنگاه قم)�و حمیدی(روابط عمومی دانشگاه)و بگه من کلاغم و��اینطور سیم جیم شون کنه.

احتمالا در یک آدرس دیگر خواهم نوشت و فکر می کنم اگر درباره ی ادبیات داستانی سینما و خودم بنویسم هنوز کسانی هستند که وبلاگ من برایشان جالب باشد. هنوز تصمیم قطعی نگرفته ام. لطفا اگر پیشنهادی دارید کمکم کنید.

——

اگر یک جمع کتابخون اینترنتی رو دوست دارید. اینجا عضو بشید: http://www.goodreads.com�اینجا می شه کتاب معرفی کرد به کتاب ها نمره داد و با کتاب های جدید آشنا شد. من هم عضوم اما نمی دونم چطور می تونم به account ام لینک بدم.؟

اگر می خواهید بدونید goodreads چطور كار مي كنه اينجا را بخونيد. http://www.goodreads.com/about/how_it_works

—–

�

در مراسم شب شعر یلدای امسال دانشگاه – که به همت کانون واژه و و انجمن زبان و ادبیات فارسی دانشگاه- برگزار شد، دانشجویان شاهد اجرای تئاتری بودند که سعی می کرد مشکلات دانشگاه را خصوصا در حوزه ی فرهنگی، با زبانی مستقیم یا با کنایه بیان کند.

هر چند مشخص بود تئاتر تمرین های مناسبی نداشته و کار از ضعف های تکنیکی بی نسیب نبود اما بیان مستقیم و همدلانه ی یک تئاتر دانشجویی از وضعیت دنشجویان در دانشگاه واکنش مثبت تماشاگران-دانشجویان را به شکل تشویق و خنده های مکرر در پی داشت.

تئاتر روایت چند دانشجوی خوابگاهی بود که برای برگزرای مراسم شب یلدا در تکاپو هستند اما با اعمال محدودیت های دانشگاه در آخر به این نتیجه می رسند که بهتر است دست به کاری نزنند.

با وجود پیام یاس آور، نا امید کننده و توام با سرخوردگی تئاتر، خود اجرای کار حاکی از جسارت و روحیه ی نقادانه ی دانشجویان دانشگاه بود.

با نگاهی متفاوت شاید بهتر باشد اینگونه گفت که اثر -در کل- در واقع تجسم وضعیت دانشجویان دانشگاه قم است. در این تئاتر شاهد دانشجویانی هستیم که به اشکال مختلف شاهد تبعیض(در قسمتی به حضور دختران برای اجرای تئاتر مجوز داده نمی شود)، کوتاه فکری فرهنگی(عدم صدور مجوز برای خواندنن شعری از فروغ فرخزاد)، مشکلات روانی خوابگاهیان ( دیالوگ های و حرکات حاکی از همجنس خواهی غیر طبیعی در خوابگاه پسران) و ناتوانی مسئولان دانشگاه از ارتباط و درک صحیح از مسائل و وضعیت فرهنگی دانشجویان(که در جای جای تئاتر به آن اشاره می شد.) هستند اما قرار گرفتن در مسیر مرداب مشکلات توانایی آنها را در نقد و اعتراض به شرایط، خفه کرده است.

—

ظاهرا اجرای این تئاتر واکنش های شدید دانشگاه را در پی داشته. اگر اتفاق تلخی افتاد حتما منعکس خواهم کرد. کاش مسولین دانشگاه انقدر توانایی داشتند که با درس گرفتن از پیام های چنین تئاتری به تجدید نظر در کارهایشان بپردازند نه اینکه شروع به� بازخواست کنند.